پپسین یک آنزیم مهم در دستگاه گوارش است که در درجه اول در معده تولید می شود. این نقش مهمی در تجزیه پروتئین ها به پپتیدهای کوچکتر دارد و باعث جذب بدن از مواد مغذی ضروری می شود. به عنوان یک تأمین کننده پپسین ، درک روشهای تشخیص سطح پپسین نه تنها برای کنترل کیفیت بلکه برای ارائه اطلاعات ارزشمند به مشتریان نیز مفید است. در این وبلاگ روشهای مختلفی را برای تشخیص سطح پپسین بررسی خواهیم کرد.
1. روشهای اسپکتروفتومتری
اسپکتروفتومتری یک تکنیک گسترده برای تشخیص سطح پپسین است. این روش بر اساس این اصل استوار است که پپسین می تواند هیدرولیز بسترهای خاص را کاتالیز کند و تغییر در جذب مخلوط واکنش با گذشت زمان قابل اندازه گیری است.
یک بستر رایج مورد استفاده در سنجش های اسپکتروفتومتری هموگلوبین است. هنگامی که پپسین روی هموگلوبین عمل می کند ، پروتئین را به قطعات کوچکتر می شکند. واکنش معمولاً با pH اسیدی (در حدود pH 2) انجام می شود ، که pH بهینه برای فعالیت پپسین است. پس از یک زمان واکنش خاص ، اسید تری کلرواستیک (TCA) به مخلوط واکنش اضافه می شود تا پروتئین هضم نشده را رسوب کند. جذب مایع رویی ، که حاوی پپتیدهای هضم شده است ، سپس در طول موج خاص (معمولاً 280 نانومتر) اندازه گیری می شود. افزایش جذب متناسب با میزان پپسین موجود در نمونه است.
بستر دیگری که قابل استفاده است ، کازئین است. مشابه روش هموگلوبین ، پپسین کازئین را به پپتیدهای کوچکتر هیدرولیز می کند. این واکنش همچنین با pH اسیدی انجام می شود و میزان جذب محصولات هضم شده اندازه گیری می شود. روشهای اسپکتروفتومتری نسبتاً ساده ، سریع هستند و می توانند نتایج کمی را ارائه دهند. با این حال ، آنها ممکن است تحت تأثیر ناخالصی های موجود در نمونه و وجود آنزیم ها یا موادی دیگر قرار بگیرند که می توانند در همان طول موج نیز جذب شوند.
2. روش های فلورومتری
روشهای فلورومتری در مقایسه با روشهای اسپکتروفتومتری حساسیت بالاتری را ارائه می دهند. این روشها بر اساس استفاده از بسترهای فلورسنت است که توسط پپسین جدا می شوند و در نتیجه تغییر شدت فلورسانس ایجاد می شود.
یک نمونه از بستر فلورسنت ایزوتیوسیانات فلورسئین (FITC) کازئین است. هنگامی که پپسین کازئین برچسب FITC را هیدرولیز می کند ، قطعات فلورسنت به محلول آزاد می شوند و شدت فلورسانس افزایش می یابد. واکنش در زمان واقعی با استفاده از فلورومتری کنترل می شود و میزان افزایش فلورسانس متناسب با فعالیت پپسین است.
روشهای فلورومتری بسیار حساس هستند و می توانند سطح کم پپسین را تشخیص دهند. آنها همچنین در مقایسه با روشهای اسپکتروفتومتری تحت تأثیر جذب پس زمینه کمتر تحت تأثیر قرار می گیرند. با این حال ، آنها به تجهیزات تخصصی (فلورومترها) و بسترهای فلورسنت نیاز دارند که می توانند گران تر باشند.
3 روشهای ایمونولوژیکی
روشهای ایمونولوژیکی ، مانند روش ایمنی بدن مرتبط با آنزیم (ELISA) ، بر اساس اتصال خاص آنتی بادی ها به پپسین است. ELISA را می توان برای تشخیص غلظت و فعالیت پپسین استفاده کرد.
در یک ساندویچ الیزا ، یک آنتی بادی ضبط خاص برای پپسین بر روی یک سطح جامد بی حرکت می شود (به عنوان مثال ، یک چاه میکروپلات). نمونه حاوی پپسین سپس به چاه اضافه می شود و پپسین به آنتی بادی ضبط متصل می شود. پس از شستشو برای از بین بردن مواد بدون مرز ، یک آنتی بادی تشخیصی با برچسب آنزیم (مانند پراکسیداز ترب کوهی) اضافه می شود. آنتی بادی تشخیص به یک اپی توپ متفاوت روی مولکول پپسین متصل می شود. سپس یک بستر اضافه می شود ، و آنزیم واکنشی را ایجاد می کند که باعث ایجاد تغییر رنگ می شود. شدت رنگ متناسب با میزان پپسین در نمونه است.
روشهای ایمونولوژیکی بسیار خاص هستند و می توانند پپسین را از پروتئین های دیگر متمایز کنند. همچنین می توان از آنها برای اندازه گیری سطح پپسین در نمونه های بیولوژیکی پیچیده مانند خون یا بزاق استفاده کرد. با این حال ، آنها به توسعه آنتی بادی های خاص نیاز دارند و می توانند وقت گیر و گران باشند.
4
Zymography تکنیکی است که امکان تجسم فعالیت پپسین در یک ماتریس ژل را فراهم می کند. در این روش ، یک نمونه حاوی پپسین بر روی یک ژل پلی آکریل آمید که حاوی یک بستر مانند ژلاتین یا کازئین است ، بارگذاری می شود. پس از الکتروفورز ، ژل در یک بافر مناسب با pH اسیدی انکوبه می شود تا به پپسین اجازه دهد تا بستر را هیدرولیز کند. ژل سپس با لکه پروتئین مانند Coomassie Blue رنگ آمیزی می شود. مناطقی که پپسین در آن بستر هیدرولیز کرده است ، به صورت باند روشن در برابر پس زمینه آبی ظاهر می شود.
Zymography اطلاعاتی در مورد وزن مولکولی پپسین و ایزوفرم های آن ارائه می دهد. همچنین می توان از آن برای مقایسه فعالیت پپسین در نمونه های مختلف استفاده کرد. با این حال ، این یک روش کیفی یا نیمه کمی است و داده های کمی دقیق را در سطح پپسین ارائه نمی دهد.
5. روش های کروماتوگرافی
از روشهای کروماتوگرافی ، مانند کروماتوگرافی مایع با کارایی بالا (HPLC) می توان برای جدا کردن و کمیت پپسین استفاده کرد. HPLC می تواند پپسین را از سایر پروتئین ها و مواد در یک نمونه بر اساس خصوصیات فیزیکی و شیمیایی آنها مانند اندازه ، بار و آبگریز جدا کند.
در یک تجزیه و تحلیل HPLC معمولی ، یک نمونه به ستون پر از یک مرحله ثابت تزریق می شود. سپس یک فاز متحرک از طریق ستون منتقل می شود و اجزای مختلف موجود در نمونه بر اساس تعامل آنها با فاز ثابت ، در زمان های مختلف شسته می شوند. پپسین شسته شده را می توان با استفاده از یک ردیاب ، مانند آشکارساز UV یا طیف سنج جرمی تشخیص داد.
روشهای کروماتوگرافی می توانند نتایج کمی دقیق ارائه دهند و همچنین می تواند برای تجزیه و تحلیل خلوص نمونه های پپسین استفاده شود. با این حال ، آنها به تجهیزات تخصصی و پرسنل آموزش دیده نیاز دارند و تجزیه و تحلیل می تواند زمان باشد - مصرف.
ما به عنوان یک تامین کننده پپسین ، از طریق آزمایش دقیق با استفاده از این روشهای تشخیص ، کیفیت محصولات پپسین خود را تضمین می کنیم. پپسین ما از خلوص و فعالیت بالایی برخوردار است و نیازهای متنوع مشتریان ما را در صنایع مختلف مانند مواد غذایی ، داروسازی و بیوتکنولوژی برآورده می کند.
اگر به محصولات Pepsin ما علاقه مند هستید ، یا در مورد تشخیص پپسین یا برنامه های کاربردی سؤالی دارید ، لطفاً برای تهیه و بحث بیشتر با ما تماس بگیرید. ما همچنین محصولات مرتبط مانندپروتئین برنج ارگانیکباکارخانه GMP بیوتین طبیعی را تأمین می کندوتتأمین کننده پودر گلوتامین عمده فروشیبشر ما مشتاقانه منتظر ایجاد همکاری طولانی مدت و متقابل با شما هستیم.
منابع
- Barrett ، AJ ، & McDonald ، JK (1980). روش های آنزیمولوژی: آنزیم های پروتئولیتیک: پپتیداز آسپارتیک و متالو. مطبوعات دانشگاهی.
- Wilson ، K. ، & Walker ، J. (2005). اصول و تکنیک های بیوشیمی عملی. انتشارات دانشگاه کمبریج.
- Lottspich ، F. ، & Zorbas ، H. (1998). Bioanalytics. طیف Akademischer Verlag.
